... czyli wspomnień czar. Z czasów, kiedy fotki nie zajmowały mnie tak, jak obecnie a zasady kompozycji dobierałam "na czuja", bez jakiejkolwiek podbudowy teoretycznej. Nie zmieniało to oczywiście mojej radości z fotografowania...
ani mojej miłości do wszystkiego co włoskie, do włoskiej architektury, pasty, zapachu nagrzanych murów, słońca, atmosfery sjesty i poczucia wszechobecnego szczęścia. Tam jakoś łatwiej jest cieszyć się drobiazgami.
Po cichu liczę, że i w tym roku się tam wybiorę. Trzymajcie kciuki!
Spojrzenie na Wieczne Miasto zza pleców któregoś z apostołów. Poniżej Rzym przez dziurkę od klucza. Czyż nie jest urokliwy?
Trochę drobiazgów i szczegółów architektonicznych. Architektura to jeden z powodów, dla których kocham Włochy. Zachwycam się finezją, precyzją, dopracowaniem i fantazją twórców. I nieustająco się dziwię, że to przecież zimny kamień.
Powyżej widok na plac przed Bazyliką św. Piotra.
I jeszcze fragment fasady Katedry Narodzin św. Marii w Mediolanie ( Duomo St. Maria Nascente di Milano ).
ani mojej miłości do wszystkiego co włoskie, do włoskiej architektury, pasty, zapachu nagrzanych murów, słońca, atmosfery sjesty i poczucia wszechobecnego szczęścia. Tam jakoś łatwiej jest cieszyć się drobiazgami.
Dziś takie zdjęcia, których oglądanie robi mi dobrze, rozgrzewa coś w okolicy mostka, czyli cud-miód, sielsko-anielsko i takie tam. Po prostu uczta dla oka, serca i ducha.
